Gmina Ostróda

Przewodnik
Typography

Gmina Ostróda – gmina wiejska w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, z siedzibą w Ostródzie. Według Głównego Urzędu Statystycznego, w 2014 roku na terenie gminy mieszkało 15 899 osób w 79 miejscowościach. W naszym przewodniku prezentujemy najciekawsze wsie gminy.


Bałcyny
leżą około 15 km na południowy zachód od Ostródy, przy drodze nr 15. Wieś położona jest na płaskim, nie zalesionym terenie, otoczona polami uprawnymi. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1340 roku, kiedy to Wielki Mistrz zakonu Dietrich von Altenburg nadał rycerzowi Judocie 20 włók i 20 mórg ziemi, na prawie chełmińskim z obowiązkiem służby zbrojnej. Około 1500 roku częściowym właścicielem wsi był Krzysztof Kalkstein. W 1584 wieś należy do Grzegorza i Krzysztofa z Bałcyn oraz spadkobierców Fabiana Kalksteina. W 1675 roku jako właściciele wymieniani byli Kalksteinowie i Christoph Finck. W 1731 hrabia Finck von Finckenstein wydzierżawił Bałcyny i trzy inne majątki (między innymi Lipowo i Zajączki) na 6 lat Johannowi Kerskemu. Około 1820 roku szlachecki folwark liczył 35 mieszkańców i 6 budynków mieszkalnych. Prawdopodobnie już wtedy majątek wraz z Lipowem i Zajączkami był w posiadaniu rodziny Kramer, która pozostała jego właścicielem do 1945 roku. Folwark składa się ze skromnego dworu i otaczającego go parku. Północną część parku przecina strumień, lewy dopływ Drwęcy. Założenie powstało około 1850 roku kiedy Bałcyny uniezależniły się od głównej posiadłości rodu Kramerów w Zajączkach. Z końca XIX wieku pochodzą dawna mleczarnia, chlewnia, kuźnia i obora. W 1900 roku zbudowano spichlerz. Na początku XX wieku powstały zabudowania ogrodnictwa - szklarnie i dom ogrodnika. Wtedy też zbudowano stajnię i wozownię.


Brzydowo
to wieś położona u podnóża masywu Góry Dylewskiej, przy drodze Szyldak-Wirwajdy, około 7 km na południe od Ostródy. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1332 roku. W 1577 roku wieś liczyła 80 włók, była tu wtedy karczma i kuźnia. W 1625 roku wieś spustoszyła epidemia dżumy a w trzy lata później ucierpiała od najazdu szwedzkiego – spłonęły wtedy cztery gospodarstwa. Zapiski wspominają, że kościół istniał tu już w XVII wieku - do 1727 roku był filią kościoła w Kraplewie. Pastor z Kraplewa co trzecią niedzielę odprawiał nabożeństwo. W połowie XVIII wieku kościół chylił się ku upadkowi. Mieszkańcy musieli uczęszczać na nabożeństwa do Kraplewa. Obecnie istniejący kościół miejscowa społeczność wybudowała w drugiej połowie XX wieku. Jeszcze w XIX wieku działał w okolicy wiatrak. W Brzydowie częściowo zachował się pomnik poświęcony mieszkańcom poległym w I wojnie światowej. Przetrwało tu również kilkanaście domów z przełomu XIX i XX wieku o charakterystycznej mazurskiej architekturze.


Durąg
- wieś położona w gminie Ostróda około 10 km na południe od Ostródy, przy drodze do Tułodziadu. Przez osadę przepływa Dylewka wijąca się głęboką i urokliwą doliną. Durąg był dawniej majątkiem rycerskim. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1328 r. kiedy to komtur dzierzgoński Luter von Braunschweig nadał Konradowi Döhringowi 200 włók ziemi. Z tego na Durąg przypadało 70 włók. Według niektórych źródeł, z Durąga pochodził rycerz Mikołaj, który po bitwie grunwaldzkiej zdobył zamek ostródzki i oddał go we władanie polskiemu królowi. W 1485 r. majątek został podzielony między synów właściciela – Durąg otrzymał Jorge. W XVIII w. majątek należał do rodziny Kohn von Jasky. W 1820 r. właścicielami wsi zostali Weisermelowie. We wsi warto zobaczyć kościół p. w. świętych Piotra i Pawła. Pierwszy kościół istniał tu zapewne już w XIV w. Obecny wzniesiono w 1713 r. Restaurowano go w 1817 i 1874 r. Ściany kościoła zbudowano z kamienia. Dach kryty dachówką, od zachodu drewniana wieżyczka, w której znajduje się dzwon z XVIII w. Ołtarz i organy z początku XVIII w. Na południowo-wschodnim skraju osady znajduje się cmentarz, na którym zachowało się kilka interesujących nagrobków oraz klasycystyczna kaplica z początku XIX w. – grobowiec rodowy Weisermerlów. Około1 km na pn.-wsch. od Durąga, w widłach Dylewki i Grabiczka, leży staropruskie grodzisko, zwane niegdyś Schweden Schanze (Szwedzki szaniec).


Grabin
leży w gminie Ostróda przy trasie nr 7 około 6 km na południe od Ostródy. Wieś założono w 1325 r. z nadania rycerza Johannesa von Otatz. W XVI wieku była w posiadaniu rodu von Eppingen, którego protoplastą był jeden z dowódców krzyżackich wojsk zaciężnych z okresu wojny trzynastoletniej. W 1540 we wsi  znajdowała się karczma i kuźnia. Gospodarowało w niej 15 chłopów zagrodników i pastuch. Część wsi należała wówczas do szlachcica polskiego, Krzysztofa Bombka, dlatego nazywano ją „polnisch Gröben”. Było w niej 7 chłopów, dzierżawca młyna, szewc, 3 zagrodników i pastuch. W Grabinie na uwagę zasługuje pałac zbudowany w 1879 r. w stylu późnoklasycystycznym. Elewacja frontowa przeszklona weranda. U góry zwieńczony ładną galeryjkową attyką. We wnętrzu zachowały się piece kaflowe oraz oryginalna stolarka. Pod koniec lat 90. poddany gruntownemu remontowi. Obecnie jest własnością Agencji Nieruchomości Rolnych.


Idzbark
- miejscowość położona około 2 km na wschód od drogi nr 7 Gdańsk-Warszawa i około 4 km na południe od Ostródy. Idzbark założono w 1327 r. jako wieś czynszową. W 1540 r. istniała tu karczma, kuźnia i młyn. W 1626 r. stacjonował tu oddział konny elektora dowodzona przez Wolfa von Wernsdorfa. Od XV w. do 1770 r. we wsi istniała kaplica, którą obsługiwali ostródzcy duchowni. Pod koniec XIX w. wybudowano tu nowy, prosty kościółek w stylu neogotyckim. Koło kościoła tablica pamiątkowa poświęcona mieszkańcom wsi poległym w I wojnie światowej (zaginiona po II wojnie światowej, odnaleziona w 1996 r.). W Idzbarku prężnie działa kilka gospodarstw agroturystycznych. Niedaleko stąd, przy trasie nr 7, gdzie Grabiczek wpada do Drwęcy, działały kiedyś wspomniane młyn i karczma. Obecnie funkcjonuje tu gospoda „Pod Mariaszkiem” serwująca doskonałe dania kuchni regionalnej. Tu również jest najdogodniejsze miejsce do rozpoczęcia spływu kajakowego Drwęcą. Od 2008 r. we wsi działa niepubliczna szkoła podstawowa prowadzona przez Stowarzyszenie Rozwoju Wsi Idzbark „Moja Ojczyzna”.


Klonowo
to wieś położona na Obrzeżach Parku Krajobrazowego Wzgórz Dylewskich, przy drodze z Pietrzwałdu do Marwałdu. Dawny majątek rycerski - pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1379 r. W 1831 r. majątek nabyła rodzina von Negenborn, pod zarządem której majątek rozkwitł. Od 1888 do 1931 r. folwarkiem zarządzał Gerhard von Negenborn. Z zabudowy folwarcznej zachowała się kuźnia oraz drewniane stodoły. Po II wojnie światowej było tu Państwowe Gospodarstwo Rolne. Warto obejrzeć pałac zbudowany przez von Negenbornów w 1873 r. na rzucie prostokąta z licznymi przybudówkami. Główny budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony. W jednym z naroży usytuowano wieżę widokową. Opuszczony w latach 90. XX w. przez długi czas niszczał. Zakupiony przez prywatnego właściciela w 2001 r. został odrestaurowany i obecnie jest w nim pensjonat. Za pałacem rozległy park.


Kraplewo założono w 1351 r. na prawie chełmińskim na czterech włókach. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od strumyka Krapel przepływającego nieopodal wsi. Po wojnie trzynastoletniej wobec braku właściciela wieś pozostawała w rękach zakonu. Po 1525 r. została własnością książęcą. W 1577 r. istniało tu 15 dwułanowych gospodarstw chłopskich. 4 łany należały do sołectwa, ponadto mieszkali tu karczmarz, 12 zagrodników oraz kowal i pastuch. Od 1629 r. Kraplau należy do rodziny Fincków, którzy otrzymali te ziemie z nadania na prawie magdeburskim. W 1681 r. Fryderyk Finck sprzedał wieś (40 łanów z jeziorem) Adamowi Fryderykowi von Pentzig. W latach 40. XIX w. częstym gościem bywał tu Gustaw Gizewiusz, który spisał tu wiele pieśni ludowych wydanych później w książce „Pieśni ludu znad górnej Drwęcy”. W pobliżu przebiegała niegdyś linia kolejowa z Ostródy do Olsztynka, zdemontowana przez Armię Czerwoną po 1945 r. Kraplewo miało wtedy stację kolejową. Po II wojnie światowej działało tu Państwowe Gospodarstwo Rolne. Niedaleko od wsi, na wzgórzu leży dobrze zachowany stary cmentarz. Warto zobaczyć kościół ewangelicki p. w. Trójcy Świętej. Zbudowany w 1848 r. w konstrukcji muru pruskiego na kamiennym fundamencie. We wnętrzu empory wzdłuż dłuższych ścian połączone są z emporą organową. Zachowała się tablica pamiątkowa z nazwiskami parafian poległych w I wojnie światowej oraz w wojnach 1870 i 1871 roku. Przy kościele drewniana dzwonnica o konstrukcji słupowej z XVIII w.


Lichtajny - wieś położona około 5 km na południe od Ostródy w malowniczej dolince, nad jeziorem Lichtajny. W 1329 r. Luther von Braunschweig nadał lenno zasłużonemu dla Zakonu Prusowi Wayselowi. Majątek 40 łanów na prawie chełmińskim z powinnością służby rycerskiej. W 1499 r. właścicielem majątku był Lorcke von Lichtenchein. W I połowie XVI w. posiadłość nabyła polska rodzina szlachecka Bombków. W drugiej połowie XIX w. wieś stała się posiadłością kapitana Walthera Rose, który zmodernizował i rozbudował folwark – w 1897 r. zbudował gorzelnię. Większość obiektów folwarcznych powstała w czwartej ćwiartce XIX w. Zbudowano wtedy oficynę, stajnię, oborę, chlewnię, młyn, spichlerz, owczarnię, lodownię, kuźnię oraz biura i domy robotników folwarcznych. Mniej więcej w tym samym czasie wzniósł nowy dwór w stylu klasycyzującym, który stał się głównym elementem kompozycji przestrzennej w obrębie zespołu dworsko-parkowego. Budynek jest trójczłonowy, symetryczny, dwukondygnacyjne ryzality boczne spięte są parterowym, werandowym łącznikiem. W 1919 r. w parku przylegającym do dworu zbudowano rodową kaplicę grobową, obecnie wykorzystywaną przez miejscowych katolików jako kościół p.w. św. Jana Chrzciciela. W 1891 r. przez wieś przebiegła linia kolejowa z Ostródy do Olsztynka, po której pozostały resztki nasypu obiegającego osadę od zachodu (zdemontowano ją po 1945 r.). Na półwyspie jeziora Lichtajny pozostałości staropruskiego grodziska.


Lipowo położone jest około 17 km na południowy zachód od Ostródy, przy drodze nr 15. Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1328 roku kiedy to Wielki Mistrz Luther von Braunschweig nadał 80 łanów ziemi Joducie i Waltherowi. W 1334 roku istniał we wsi kościół, którego plebanem był Johannes z Lipowa. W1459 roku Wielki Mistrz Ludwig von Erlichshausen nadał burmistrzowi Lubawy Witramowi połowę wsi na koszty wykupu z polskiej niewoli. Na początku XVII wieku właścicielem rycerskiej części wsi był Albrecht Finck z pobliskich Zajączek. Sto lat później Finckowie byli jedynymi właścicielami Lipowa. W 1783 roku Finckowie sprzedali wszystkie dobra w pobliżu Ostródy, w tym Lipowo, Aleksandrowi von Waldburg, podczaszemu króla pruskiego. W pierwszej połowie XIX wieku majątek stał się własnością rodziny Kramer, która była jego właścicielem do 1945 roku. Część rezydencjonalna składała się z dworu (rozebranego po 1945 roku) i parku. We wsi istniał także drewniany kościół usytuowany na wzgórzu obok cmentarza. Rozebrano go na początku XX wieku. Obecnie istnieje tu ewangelicka kaplica, którą opiekuje się pastor z Kraplewa. Wewnątrz trzy tablice poświęcone poległym w I wojnie światowej parafianom. W centrum wsi w miarę dobrze zachowany stary cmentarz ewangelicki, malowniczo położony na pagórkowatym terenie.


Ornowo wieś o kształcie ulicówki, położona około 3 km na południe od Ostródy, przy drodze prowadzącej do Brzydowa. Nazwa wsi pochodzi od pruskiego imienia Arno. Komtur Bernard von Mansfeld w latach 1374-79 nadał niejakiemu Jakubowi 60 włók na założenie wsi. W latach 1580-1654 właścicielem Ornowa był marszałek elektora Ahaswerus Brandt, który otrzymał ten majątek za zasługi wojenne ojca i swoje. We wsi zwracają uwagę typowe murowane chałupy z przełomu XIX i XX wieku. Przed II wojną światową istniał tu wiatrak.

Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej zbudowany został z kamieni i cegły w XV wieku. Wieża drewniana, ośmioboczna z XIX wieku. Na wieży znajduje się dzwon oraz zegar, który niedawno został naprawiony i uruchomiony. We wnętrzu świątyni ołtarz z 1696 roku oraz rzeźby apostołów z lat 1430-40. Od południa do kościoła przylega stary cmentarz. Przy drodze z Ostródy, około 2 km na pn. staropruskie grodzisko. Ornowo jest najwyżej położoną miejscowością w najbliższej okolicy Ostródy. Rozlega się stąd wspaniały widok na pobliskie Wzgórza Dylewskie.


Ostrowin jest wsią położoną około 5 km na wschód od drogi nr 7 i Szyldaka. Wymieniana w źródłach już w 1414 r. Do Wolfganga von Ölsnitza, podkomorzego płockiego, dworzanina króla Zygmunta III Wazy, należała w latach 1615-25. W wiekach XVII i XVIII właścicielem dóbr był ród von Pentzigów. We wsi istniał piękny barokowy pałac, murowany z cegły, wzniesiony w XVIII wieku. Dwukondygnacyjny budynek, z pozornym ryzalitem na osi głównej, w którym od strony dziedzińca był kartusz herbowy. Po wojnie, do lat 70. XX wieku, w pałacu mieściła się szkoła. Pałac próbowano remontować w latach 80., lecz remontu nie dokończono i budynek stał się ruiną. Na północ od pałacu resztki parku. W pobliżu wsi leży urokliwe Jezioro Ostrowin, o dość trudno dostępnych brzegach, przez które przepływa Drwęca. Latem wody jeziora pokryte są niezliczoną liczbą nenufarów. Okoliczne lasy słyną z obfitości grzybów. Około 2 km od wsi, przy moście nad Drwęcą, znajduje się bunkier należący do niemieckiej linii fortyfikacyjnej.


Parwółki to mała osada położona w lesie pięć kilometrów od Starych Jabłonek, z którymi łączy ją zachowana do dziś zabytkowa brukowana droga. Miejscowość rozłożyła się nad dwoma niewielkimi jeziorkami w środku lasu, przedzielonymi groblą. To miejsce dla bardzo wrażliwych na piękno. Niedaleko stąd (około 1,5 km) leży urocze śródleśne jezioro Białe Błota (Helgut). Okolica słynie z grzybnych lasów (chyba zdradzam swoje ulubione miejsca). Wspomniana brukowana droga wiedzie dalej na wschód, wśród przepięknych lasów do Tomaszyna położonego na śródleśnej polanie.


Pietrzwałd to wieś o kształcie ulicówki, położona na północnym stoku Góry Dylewskiej, przy drodze z Bałcyn do Klonowa. Wieś wymieniana jest już w 1337 r. W 1363 r. Wielki Mistrz Winrych von Kniprode nadał Glabocie, Günterowi i Piotrowi 60 włók ziemi. W 1453 r. właściciele wsi należeli do Związku Pruskiego, za co byli prześladowani przez ostródzkiego komtura. W 1807 r., podczas kampanii napoleońskiej we wsi stacjonowały wojska francuskie. Według przekazu mieszkańcy wsi zabili kilku żołnierzy francuskich, z zemsty za gwałt na miejscowej dziewczynie, a zwłoki zabitych utopili w pobliskim jeziorku, które od tej pory zwie się Jeziorem Francuskim. W odwecie za ten czyn marszałek Davout rozkazał powiesić kilku miejscowych chłopów (w wielu relacjach podawane są różne liczby zabitych Francuzów i obwinionych chłopów). 700 m na wschód znajduje się wzgórze o wysokości 280 m, z którego roztacza się piękny widok na okolicę w kierunku północno-zachodnim. Około 150 m na zachód, przy drodze do Zajączek, leży wzgórze na którym stał kiedyś wiatrak. Ze wzgórza ładny widok na panoramę Pietrzwałdu i okolicy. Warto tu zobaczyć drewniany kościół p. w. św. Piotra w Okowach. Obecnie istniejący kościółek zbudowano na planie ośmiokąta na początku XVIII w. W 1844 r. został poddany renowacji i oszalowany. W kościele znajdują się organy z 1802 r., ołtarz z 1714 r. oraz drewniana okuta skarbona z XVIII w. W wolnostojącej dzwonnicy wiszą dzwony z 1614 i 1753 r.


Stare Jabłonki to jedna z najbardziej znanych miejscowości powiatu ostródzkiego. Leżą około 12 km na wschód od Ostródy nad Jeziorem Szeląg Mały. Po raz pierwszy w aktach wymieniane są w 1584 roku. W 1619 roku Albrecht Finck otrzymał tu pięć włók ziemi z prawem dziedziczenia. Przez długi czas wieś należała do tego możnego rodu (później wymienianego jako Finck von Finckenstein), dziedzicznych starostów Dąbrówna. Wtedy jeszcze jeziora Szeląg Wielki i Mały były jednym akwenem. W drugiej połowie XIX wieku zbudowano przez wieś linię kolejową, która podzieliła wspomniane jezioro na dwie części. Właśnie dzięki dogodnemu położeniu przy torach i nad dwoma jeziorami na początku XX wieku Stare Jabłonki stały się znaną miejscowością letniskową. Nosiły wtedy niemiecko-polską nazwę Alt Jablonken. Obecnie również przybywa tu wielu wczasowiczów, na których czekają ośrodki wypoczynkowe nad brzegiem Małego Szeląga. Wprawdzie akwen ten nie jest zbyt wielki, ale zachwyca swym położeniem w głębokiej, polodowcowej dolinie otoczonej pięknym lasem. Najbardziej znanym ośrodkiem jest Hotel Anders, w którym organizuje się wiele ciekawych imprez: m. in. „Sielawa Blues” i międzynarodowe rozgrywki w siatkówce plażowej.


Szyldak położony jest przy trasie nr 7, około 8 km na południowy wschód od Ostródy. Wieś lokowana na początku XIV wieku. Źródła wymieniają Hansa von Otatza, właściciela wsi w 1335 r. Około 1450 r. należała do rodziny von Döhringen. W XIX wieku majątek i wieś były w posiadaniu rodziny Weisermel i liczyły 26 domów oraz 189 mieszkańców. Na początku XX wieku majątek należał do rodziny Hardtów. Po II wojnie stacjonowały tu wojska radzieckie do 1949 r. Później utworzono tu Stację Hodowli Roślin, której specjalnością jest produkcja wysokiej jakości sadzonek ziemniaka. We wsi istnieją gospodarstwa agroturystyczne. Warto zobaczyć eklektyczny dwór zbudowany pod koniec XIX wieku. Na południe od budynku rozciąga się park, w którym znajduje się współcześnie zbudowany kościół.


Zajączki to miejscowość położona około 25 km na południe od Ostródy i około 5 km na południowy wschód od Lipowa. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z początków XIV wieku, kiedy to nosiła ona nazwę Sassenpile. W 1335 roku Konrad von der Hurde zakupił tu 40 łanów ziemi. W 1394 roku jako właściciela wsi wymienia się Hansa von Haasenberga. W 1521 roku Zajączki były własnością Mikołaja Wieluńskiego. W 1539 roku majątek kupił Albrecht Finck. W tym czasie istniał już we wsi młyn na rzeczce Gizeli. Wieś pozostawała w rękach rodu Finck von Finckenstein do 1783 roku kiedy to nabył ją Aleksander von Waldburg. W 1793 roku majątek przechodzi w ręce Ludwika von der Gröeben. Na początku XX wieku majątek był własnością rodziny Kramer. Współwłaściciel Zajączek, Willy Kramer był starostą (landratem) powiatu ostródzkiego w latach 1919-26. We wsi istniał okazały pałac, który niestety nie przetrwał do naszych czasów. W latach 20. i 30. XX wieku kilkakrotnie gościł tu marszałek, później prezydent Republiki Weimarskiej, Paul von Hindenburg. We wsi warto zobaczyć dobrze zachowane budynki folwarczne. Na cmentarzu położonym około 1 km na południe od wsi, przy drodze do Glaznot warto obejrzeć rodową kaplicę grobową Kramerów z połowy XIX wieku. Nad wejściem napis Selig sind die Toten die in dem Herren Sterben (Błogosławieni umarli, którzy zmarli w Bogu). Około 800 m na południowy zachód od cmentarza, na wysokim zboczu doliny rzeczki Gizeli, leży jedno z najlepiej zachowanych grodzisk zwane Sasenpille, przez niektórych uważane za „stolicę” plemienia Sasinów.


Zawady Małe to niewielka osada położona około 1,5 km na wschód od Starych Jabłonek przy drodze krajowej nr 16. Tuż przy szosie, w lesie, znajduje się cmentarz oraz dwa pomniki ku czci 120 Polaków i Rosjan, więźniów niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Soldau w Działdowie, zamordowanych w nocy z 21 na 22 stycznia 1945 r. Treść napisu memoratywnego na cmentarzu: "MIEJSCE UŚWIĘCONE MĘCZEŃSKĄ KAŹNIĄ POLAKÓW, OFIAR FASZYZMU HITLEROWSKIEGO 21.01.1945. W TYM MIEJSCU W NOCY Z 21 NA 22 STYCZNIA 1945 HITLEROWCY ROZSTRZELALI PONAD 100 POLAKÓW WIĘŹNIÓW OBOZU DZIAŁDOWSKIEGO I OKOŁO 20 KOBIET I MĘŻCZYZN OBYWATELI ZSRR. CZEŚĆ ICH PAMIĘCI. SPOŁECZEŃSTWO GMINY OSTRÓDA". Liczba pochowanych 118, z tego 67 zidentyfikowanych, 51 niezidentyfikowanych. Na cmentarzu są tez groby polskich osadników, którzy przybyli tutaj po 1945 roku. Patronat nad tym miejscem pełni Urząd Gminy Ostróda i Szkoła Podstawowa im. Synów Pułku w Starych Jabłonkach.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS
zgoda
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Możesz samodzielnie decydować o tym czy, jakie i przez jakie witryny pliki cookie mogą być zamieszczana na Twoim urządzeniu. Przeczytaj: jak wyłączyć pliki cookie. Szczgółowe informacje na temat wykorzystania plików cookie znajdziesz w Polityce Cookie.