Ulice z historią: Sienkiewicza

Ulice z historią
Typography

Obecna ulica Sienkiewicza przed II wojną światową nazywała się Schillerstrasse. Początek bierze od skrzyżowania z ulicami Czarnieckiego i Jana Pawła II i prowadzi na wschód do ulicy Drwęckiej.

Na działce, po lewej stronie, w połowie XIX wieku ostródzcy katolicy zbudowali świątynię. Z inicjatywą budowy wystąpiło Stowarzyszenie św. św. Bonifacego i Adalberta (Wojciecha) z diecezji chełmińskiej. Kamień węgielny wmurowano 25 sierpnia 1856 roku. Poświęcenia dokonał pierwszy ostródzki proboszcz Szczepan Keller 3 listopada 1857 roku. Wybudowana wtedy halowa trójnawowa świątynia miała 25 metrów długości i 16 metrów szerokości. W nawie głównej zastosowano sklepienia o rysunku gwiazdy czteroramiennej, a w nawach bocznych krzyżowe. W ołtarzu głównym obraz przedstawiał Zwiastowanie Marii Panny, prawy ołtarz boczny św. Józefa, lewy zaś męczennika św. Szczepana. Rozbudowa kościoła, według projektu architekta Fritza Heitmanna z Królewca, miała miejsce w latach 1911-1913. Dobudowano wtedy dwa przęsła od strony zachodniej i wysoką na pięćdziesiąt cztery metry wieżę, o cztery metry wyższą od wieży kościoła ewangelickiego. W kaplicy bocznej znajduje się najcenniejszy zabytek świątyni, gotycka pieta z końca XIV wieku.

Za kościołem znajduje się pawilon który w czasach PRL-u należał do przedsiębiorstwa VERITAS produkującego i handlującego dewocjonaliami. mieściła się tu wtedy siedziba ostródzkiego oddziału Stowarzyszenia PAX.


Po prawej stronie ulicy, naprzeciw kościoła jest ciąg kamienic, za którymi stoi niewielki parterowy budynek. Według przekazów w domku tym przed II wojną światową mieszkał Hans Hellmut Kirst, znany niemiecki pisarz pacyfista. Jego najbardziej znanym dziełem jest trylogia „08/15”. Na budynku tym do niedawna wisiała tablica pamiątkowa poświęcona pisarzowi. W ostatnich latach, po remoncie domu została zdjęta.

Dalej stoją dwie secesyjne kamienice, z których jedna nosi wyraźne cechy masońskie w postaci zdobień elewacji.


Za skrzyżowaniem z ulicą Herdera wznosi się kościół zbudowany w latach 1907-1909 przez ostródzką parafię Ewangelicko-Unijną. Usytuowano go na najwyższym wzniesieniu w mieście jako kościół miejski (tzw. Stadt Kirche) według projektu berlińskiego architekta Oskara Hossfelda, w popularnym wówczas stylu neogotyckim. Posiada charakterystyczną wieżę zakończoną dwoma hełmami, na której zainstalowano trzy dzwony, w każdą niedzielę wzywające wiernych na nabożeństwo. Oprócz dzwonów na wieży od strony północnej, tak aby widoczny był z ostródzkiego rynku, umieszczono zegar zbudowany przez firmę J.L. Wuelle w Bockenem. Działa on bez zastrzeżeń do dnia dzisiejszego. W maju 1996 roku udostępniono wieżę kościelną, z której zwiedzający mogą podziwiać panoramę miasta. Od kilku lat w ciągu dnia co trzy godziny z wieży odtwarzany jest hejnał miejski.

Na jubileusz 100-lecia świątynia otrzymała nowy dach. W ramach remontu wykonano izolację przeciw wilgoci przy użyciu specjalnej folii i wymieniono starą dachówkę na nową oraz zamontowano nowe rynny.

Naprzeciw kościoła wznosi się okazały gmach zbudowany na początku XX wieku dla Urzędniczego Związku Budownictwa Mieszkaniowego. Luksusowe, duże mieszkania zajmowali oficerowie ostródzkiego garnizonu i wyżsi urzędnicy, dopóki miasto w 1922 roku nie odkupiło budynku od Związku. Wtedy przeniesiono tutaj Kasę Miejską, Miejską Kasę Oszczędnościową, Miejskie Biuro Obrachunkowe i Urząd Podatkowy, następnie wprowadziły się Urząd Budowlany, Urząd Meldunkowy oraz urzędy do spraw Artykułów Spożywczych i do spraw Materiałów Palnych. W piwnicach wschodniej części, z osobnym wejściem, mieścił się komisariat policji. Kiedy w 1923 roku część budynku zajął burmistrz wraz z radą miejską, ostródzianie zaczęli nazywać go Nowym Ratuszem.

W czasach PRL-u w gmachu urzędował Przewodniczący Rady Miejskiej i I Sekretarz Komitetu Miejskiego PZPR. Później miały tu swoją siedzibę biblioteki miejska i pedagogiczna oraz oddział rejonowy Polskiego Czerwonego Krzyża. W 1989 roku, przed wyborami czerwcowymi, w jednym z pokoi na pierwszym piętrze dyżury pełnili członkowie ostródzkiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarności”. Obecnie budynek jest własnością Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej.

zgoda
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Możesz samodzielnie decydować o tym czy, jakie i przez jakie witryny pliki cookie mogą być zamieszczana na Twoim urządzeniu. Przeczytaj: jak wyłączyć pliki cookie. Szczgółowe informacje na temat wykorzystania plików cookie znajdziesz w Polityce Cookie.