Przy obecnej ulicy Drwęckiej, na jej odcinku pomiędzy trzecim przejazdem kolejowym a ulicą Olsztyńską, działały w przedwojennej Ostródzie dwa, jak je dzisiaj nazwalibyśmy, kinoteatry (dziwaczny rusycyzm, ale przyjął się w języku polskim). Pierwszy z nich powstał jeszcze przed pierwszą wojną światową i nosił nazwę Luisen-Theater (od imienia królowej Luizy Pruskiej, żony króla Fryderyka Wilhelma III). Budynek, którego właścicielem był Dieter Kutschewski, teatrem był tylko z nazwy, ponieważ – mimo posiadania niewielkiej sceny - odbywały się tam wyłącznie seanse filmowe.

Nie był to oczywiście jakiś wielki węzeł (może raczej węzełek), ale przed II wojną światową z Ostródy można było pociągiem pojechać w kilku kierunkach. Teraz, wsiadając do wagonu kolejowego w Ostródzie, możemy jedynie udać się w dwie strony – na Iławę, Toruń, Poznań i w porywach Wrocław. W przeciwną stronę na Olsztyn, Ełk i może do Białegostoku.

W połowie stycznia 1945 roku stało się jasne, że nie da się powstrzymać prącej do przodu Czerwonej Armii i Ostróda wkrótce zostanie przez nią zdobyta. Zarządzono ewakuację ludności cywilnej, do „planowego odwrotu na z góry upatrzone pozycje” szykowało się też dowództwo ostródzkiego garnizonu. Zanim to jednak nastąpiło, z Landesschützu, czyli obrony terytorialnej, wybrano sześciu młodych ludzi i utworzono z nich grupę rowerowo-minerską.

W neogotyckim kościele p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny podziwiać można pietę, średniowieczne arcydzieło sztuki snycerskiej. Rzeźba umieszczona jest w zamkniętej kratą bocznej kaplicy, na prawo od wejścia głównego od strony ulicy Czarnieckiego. Przedstawia postać Marii, trzymającej w ramionach konwulsyjnie wygięte, umęczone ciało Chrystusa.

Napoleon Bonaparte wkroczył do Ostródy 21 lutego 1807 roku i na swoją osobistą kwaterę wybrał komnatę na pierwszym piętrze północnego skrzydła zamku. Stąd, do 1 kwietnia, zarządzał podbitą Europą, rozsyłał rozkazy i pisał listy do żony Józefiny z domu Tascher de la Pagerie oraz kochanki Marii z Łączyńskich Walewskiej. Głównie jednak lizał rany po krwawej łaźni, jaką zgotowały mu w śnieżnej zamieci i siarczystym mrozie połączone armie rosyjska i pruska, w taktycznie nierozstrzygniętej bitwie pod Pruską Iławą (obecnie Bagrationowsk w Obwodzie Kaliningradzkim).

W 1948 roku przeniesiono z Morąga do Ostródy Państwowe Liceum Pedagogiczne. Szkołę ulokowano w budynku byłego Kaiser Wilhelm Gymnasium (obecnie LO Nr 1 im. Jana Bażyńskiego). Jej głównym zadaniem było przygotowanie absolwentów do pracy dydaktyczno- wychowawczej w szkołach podstawowych. Od 1952 roku parter budynku zajmowała nowo utworzona podstawowa Szkoła Ćwiczeń, w której uczniowie ostatniej klasy liceum, pod okiem doświadczonych pedagogów, „na żywym organizmie” mogli sprawdzić w praktyce nabyte umiejętności dydaktyczne (stąd nazwa szkoły).

Więcej artykułów…

zgoda
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Możesz samodzielnie decydować o tym czy, jakie i przez jakie witryny pliki cookie mogą być zamieszczana na Twoim urządzeniu. Przeczytaj: jak wyłączyć pliki cookie. Szczgółowe informacje na temat wykorzystania plików cookie znajdziesz w Polityce Cookie.