Placówka powstała na mocy zarządzenia wojewódzkiego Inspektora Szkolnego z dnia 1 września 1945 roku. Jej organizację starosta ostródzki Tadeusz Raczyński zlecił Annie Kułakowskiej. Na siedzibę wybrano budynek dawnego lazaretu garnizonowego, szczęśliwie nie spalonego przez upojonych (nie tylko) zwycięstwem, okupujących Ostródę taborytów sowieckiej armii (dzisiaj mieści się tutaj internat Zespołu Placówek Szkolno- Wychowawczo- Rewalidacyjnych).

Kiedy już spalono wszystko to, co miało zostać spalone, rozmontowano i wywieziono do ZSRR wszystko to, co miało zostać wywiezione, dowódca sowieckich wojsk okupujących Ostródę zgodził się przekazać władzę w mieście polskiemu staroście, Stefanowi Cendrowskiemu. Stało się to dopiero 26 maja 1945 roku - ponad cztery miesiące po zdobyciu miasta przez Armię Czerwoną i nie odbyło się bez oporów.

W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 roku (Dz. U. 2004 Nr 92 poz. 880) zapisano, że pomnikami przyrody są pojedyncze twory przyrody ożywionej i nieożywionej lub ich skupienia o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów, okazałych rozmiarów drzewa, krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe oraz jaskinie.

Na zabawie tanecznej w restauracji „Jutrzenka” (dawny Kühls Hotel przy obecnej ulicy Mickiewicza), nad ranem 28 września 1947 roku, pijany milicjant Zdzisław Drozdek zaczął nagle strzelać seriami ze służbowej pepeszy do bawiących się gości. Na miejscu zabił jedną osobę, a cztery ciężko zranił, z których jedna, po przewiezieniu do szpitala, zmarła jeszcze tego samego dnia.

Od momentu wprowadzenia w Prusach reformacji, w Ostródzie istniały dwie parafie ewangelickie - niemiecka (miejska) i polska (wiejska). Ich proboszczowie toczyli często regularne spory, nie szczędząc sobie przy tym uszczypliwości, a nawet inwektyw. W 1727 roku niemiecki pastor Christoph Ast ubolewał, że "Ostróda od niepamiętnych czasów cierpi z powodu skłóconych, w ustawicznej niezgodzie żyjących księży, a parafianom tutejszym ciężko znaleźć należyte pokrzepienie".

Jacht żaglowy Omega, zwany przez wodniaków pieszczotliwie „Omką”, jest dzisiaj konstrukcją kultową. Wychowały się na nim pokolenia regatowców i żeglarzy-turystów. Konstruktorem tego sześciometrowego slupa o powierzchni żagli 15 metrów kwadratowych był szkutnik Juliusz Sieradzki. Pierwsze egzemplarze łódki zbudował wspólnie z Leonem Jeneszem, Zbigniewem Szymańskim i Mieczysławem Boczarem w 1942 roku w okupowanej Warszawie, w baraku niedaleko mostu Poniatowskiego. W czasie powstania służyły akowcom do przeprawy przez Wisłę po zaopatrzenie.

Więcej artykułów…

zgoda
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Możesz samodzielnie decydować o tym czy, jakie i przez jakie witryny pliki cookie mogą być zamieszczana na Twoim urządzeniu. Przeczytaj: jak wyłączyć pliki cookie. Szczgółowe informacje na temat wykorzystania plików cookie znajdziesz w Polityce Cookie.